Rollercoaster

De rollercoaster waar ik de laatste twee weken ingezeten heb (gelukkig is het sinds gisteren -maar daarover later) in rustiger vaarwater terechtgekomen):

Hier ben ik dan als oester
en laat de parel die ik koester
nu aan de wereld zien
omdat ik denk dat die misschien
wat harten kan gaan raken.

Maar ach, ik ben het maar,
het is heus niet zo bijzonder,
je hoeft hem niet te kopen hoor,
als je echt niet wil.
Zo zit de olifant zichzelf altijd
maar te kleineren tot een mug,
terwijl hij ergens weet
dat hij wel degelijk groot is,
maar enkel wat verlegen.

Hij houdt de parel in zijn slurf
en is bang, bang om groot en
zichtbaar o zo zichtbaar te zijn.

Bang voor hoe zijn parel
ontvangen wordt
en voor de reacties
die onvermijd’lijk komen gaan.
En als er één wat minder is
dan gaat de hele trukendoos weer open
van op zijn kop te zitten
van nooit goed genoeg
en altijd beter moeten
van zie je wel ‘t is toch niet goed
van twijfel en onzekerheid,
zo bang en zenuwachtig
voor het overweldigende buiten.

En dan voel ik weer
(want het is ik die olifant)
me voor de zoveelste keer
heel erg uit mezelf getrokken
net of ik mezelf ben kwijtgeraakt
en wil ik liefst toch weer terug
zo onopvallend in ‘t geniep
terug mijn hoekje in
terug in m’n holletje.

Maar het is niet
de koestering van moeder
die ik nu nodig heb,
de altijd zo aanwezige bescherming
van het veilige nest, nee!

Nu is nodig de kracht van mijn vader
die ik veel te kort echt heb gekend
maar uit wiens zaad ik zoon;
de vaderlijke stem die in me klinkt en zegt
“je bent sterk, je kunt het,
door alle wegen van het leven heen!”
Met die kracht ben ik
de adelaar die vliegt
naar ongekende hoogten en diepten
van donker en licht;
en hij draagt trots de parel
die blinkt tussen z’n vleugels
en schijnt over de wereld.
Met die kracht en moed van mijn vader
ben ik de adelaarszoon
die vliegt!


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Rollercoaster

Beste wensen!

Ze zeggen...

Durf te vragen

Rollercoaster

De kop is eraf!